زندگانی امام حسین (زین العابدین رهنما) نشرزوار

🔄 به‌روزرسانی خودکار قیمت — آخرین به‌روزرسانی: ۱۴۰۵/۰۵/۰۱ ساعت ۲۰:۴۸، بر اساس نرخ روز دلار آمریکا · قیمت فعلی: ۲۱۲٬۵۰۰ تومان

تهیه کتاب‌های نایاب قدیمی و جدید 09126620983 در کتاب زندگانی امام حسین (ع) - قسمت اول، از یک سو تاریکی، بد نامی و روسیاهی سربازان یزید را به تصویر کشیده و از سویی دیگر، عظمت اعتقاد و پای‌بندی سربازان خداوند و بزرگی انسانیت را نشان می‌دهد. خلاصه کتاب زندگانی امام حسین (ع) این کتاب، زندگی امام حسین (ع) را از کودکی تا شهادت روایت می کند. امام دومین پسر حضرت فاطمه (س)، دخت پیامبر خاتم که جز والاترین زنان تاریخ می باشد، است و امام علی (ع) پدر بزرگوارشان، شخصی بودند که حضرت محمد (ص) به فرمان خدا، بسیار زیاد از ایشان نقل و قول کرده و وی را گرامی داشته و در آخر جایگزین خویش نموده‌اند. در روز تولد امام حسین (ع)، پیامبر اعظم (ص) به دستور خداوند وی را به اسم پسر هارون، {حسین} می‌نامد. زمانی که آیه تطهیر نازل شد، یکی از پنج تنی که این آیه در مورد آن‌ها نازل شده بود، امام حسین (ع) بود و خداوند این آیه را درباره خانواده وی نازل کرد: «همانا خداوند می‌خواهد پلیدی را تنها از شما اهل بیت دور گرداند و اراده کرده است شما را پاکیزه سازد.» برشی از متن کتاب حسین (ع) دستور داد همراهان پیاده شوند و بارها را زمین گذارند کجاوه ها را پیاده کنند و خیمه و خرگاه را بر پا سازند. پس از آن این کلمات را آهسته با خود گفت که یکی از اصحاب نزدیکش به دشواری شنید. اینجاست که خون های ما باید ریخته شود، سرا پرده و حریم ما به غارت برود، اطفال ما کشته شوند و اینجاست که خوابگاه و آرامگاه ابدی من خواهد شد و زیارتگاه شیعیان من. به فاصله زیادی از خیمه های همراهان حسین خیمه های حر و سواران او را بر پا کردند. کربلا در آن تاریخ باغستانی بزرگی بود از درختان خرما و نهری که از میان آن می گذشت به نام علقمه که شعبه ای از رودخانه بزرگ فرات بود. آب آن بسیار گل آلود به چشم می خورد. خیمه گاه حسین و همراهان او و حر و سواران او در دوطرف جلگه و دشت کربلا با اندکی مسافت ازنخلستان برپا شد. روز دوم ورود امام به کربلا نامه ابن زیاد را بدست حسین دادند، حسین نامه را گشود و چنین خواند. اما بعد ای حسین ورود تو را به کربلا به من خبر دادند. امیرالمؤمنین یزید دستور داده است سر بر بالین نگذارم و دست به نان نزنم تا اینکه تو را به خدای خبیر آگاه برسانم یا این که بکلی تسلیم حکم من و یزید بشوی. امام نامه را خواند بی اختیار گفت قومی که رضای مخلوق را با نارضایتی خالق بدست آورد هرگز رستگار نخواهد شد. و نامه را به دور افکند، وقتی که قاصد ابن زیاد پاسخ نامه را خواست. امام گفت؛ جوابی نزد من ندارد او سزاوار کلمه لعنت و عذاب است. قاصد به کوفه بازگشت و شرح حال را به ابن زیاد گفت. ابن زیاد به عمر سعد گفت من تو را مأمور می کنم که بی درنگ با سواران مخصوص خود و با هر مقدار نیرویی که لازم داری بسوی حسین بروی و او را زنده یا کشته برایم بیاوری. من باید بی درنگ زنده یا مرده او را نزد خلیفه بفرستم او نگران و چشم به راه این امراست. این را هم بدان که اگر از این امر مهم خلیفه سرپیچی کنی دیگر در بساط او تو را کاری نیست نه ولایت ری و نه کار دیگر. عمر سعد گفت امری که می کنی بسیار مهم است و من مهلت می خواهم. ابن زیاد گفت من فقط یک شب می توانم به تو مهلت بدهم. پس از این گفت و شنود کوتاه سکوتی بر تالار ابن زیاد افتاد که هزار نکته اعتراض آمیز در آن پنهان بود. عمر سعد آن شب را تا صبح نخوابید و بد و خوب دو طرف کار را پیش خود سنجید. صبح آن روز به سوی پسر خواهرش حمزه بن مغیره رفت که با او مشورت کند. وقتی که جزئیات جریان دیروز خودش را با ابن زیاد و اندیشه های دیشبش را تا به صبح برای حمزه گفت. وی چنین جوابش داد: تو هرگز این کار را نخواهی کرد. به جنگ فرزند رسول خدا و آن هم چنین فرزندی مانند حسین که محبوب همه است.. .